Kasabian / Superlux (Botanique 21-10-04)

Gisteren via een last minute bliksemaktie toch naar Kasabian geweest. Eerst zouden we niet toen weer wel toen toch definitief niet. Totdat we ze zondagmiddag op Studio Brussel voorbij hoorde komen met het leuke 'Processed Beats'. Tja en dan is Internet het ideale medium om even snel te boeken en een dag later rijden we al richting het Brusselse Botanique.

En gelukkig maar want om te beginnen zagen we voor het eerst eens een leuk voorprogramma bij onze zuiderburen. Doorgaans is het Belgische geneuzel het aanhoren niet waard echter het zevenkoppige Superlux bewees dat het ook anders kan en niet altijd zwaar op de hand hoeft te zijn. Stampende oorverdovende dansmuziek van het kaliber Faithless-meets-Jethro Tull-meets-Anne Clarke-meets-Afro Celt Soundsystem-meets-Tiesto met een aanstekelijke AC/DC cover (Thunderstruck) op het repertoire en een hoogzwangere zanger- / danseres. Erg leuk en helaas iets te vroeg op de avond om het publiek echt uit het dak te laten gaan. Bovendien was daarvoor ook Kasabian gecontracteert en dat was waar de ongeveer 300 aanwezigen daadwerkelijk op stonden te wachten. De zaal was niet uitverkocht maar het debuutalbum debuteerde gisteren dan ook pas in de Belgische shops en Stubru zette de single 'Processed Beats' (in Engeland reeds hun derde top 20 single) pas ook zondag echt prominent op hun playlist.
Kasabian's gelijknamige debuut CD bleek al zeer de moeite waard maar live bleek het feest pas echt compleet. Zware (veel zwaarder dan op de plaat) meeslepende dansbare psychedelica (shroomadelica zo u wilt) die is gedistileerd uit het beste van Stone Roses, Primal Scream, Oasis met soms een vleugje Verve of Death in Vegas (dat zelf weer zo nu en dan de mosterd haalt bij de oude Pink Floyd en dan weet de liefhebber genoeg). Echter de swingende basis ligt overduidelijk in Manchester welke legendarische sound als een rode draad door het repertoire van Kasabian heen beukt. En beuken deden ze, van begin tot het einde. Vijftig minuten lang (ach je raakt er aan gewend) en geheel in Stone Roses traditie zonder toegift (maar ook dat waren we al gewend van die andere SR adepten The Music). Zanger Tom Meighan oogt en klinkt als een kruising tussen Ian Brown en Liam Gallagher, gitarist Sergio Pizzorno draagt ook vocaal zijn steentje bij, creatief brein (naast Pizzorno) Christopher Karloff (toch geen familie van?) freubelt vooral veel aan een wazig eigesgemaakt soort syntheseizer of tovert de zweverigste klanktapijten uit zijn gitaar. Drum en bas houden de beat en de vaart er in en pompen stevig voort.
Kortom wederom een geweldig concert in een toch al extreem rijk muzikaal jaar. En een aanrader voor iedereen die hierboven genoemde invloeden wel weet te waarderen en zich graag eens laat meeslepen door een band die hot is en op dreef. Wellicht in de zomer op de festivals.

Marco