Head Music | The right to pop

De jaren nul

OOR publiceerde deze week de Top 100 van de jaren 0 en via ASP bereikte me het verzoek om mijn eigen tien decenniumfavorieten op een rijtje te zetten. Leuk. Maar enig graaf- en spitwerk resulteerde in aantal genomineerden waar ik heel moeilijk uit kan kiezen. In OOR triomfeerde The Strokes met hun onovertroffen debuut, één van de weinige platen die ook in mijn selectie staat. Verder is het er, zoals verwacht, weer één grote Radiohead-show. Gaap. De knuffelcd van de knuffelband van de *kuch* serieuze muziekjournalist, waarbij ik me niet kan voorstellen dat er mensen zijn die voor hun lol 'Kid A' nog wel eens uit de kast halen. De 'Trout Mask Replica' van de jaren 0. Bij ontelbaren als statussymbool in de kast onder een heel dikke laag stof. Anyway, onderstaand een rits platen die ik nog vaak en met héél veel plezier draai. Sommigen zelfs met meer plezier dan ten tijde van de release. Dwars tegen de muziekpolitie in (Arcade wie?): Head Music's jaren 0 longlist. Wordt vervolgd…

Arctic Monkeys - Whatever People Say I Am, Is What I Am Not / Arctic Monkeys - Favourite Worst Nightmare / At The Drive-In - Relationship In Command / Babyshambles - Down In Albion / The Bees - Free The Bees / Black Mountain - In The Future / Bloc Party - Silent Alarm / Blur - Think Tank / Chrome Hoof - Pre-Emptive False Rapture  / The Cooper Temple Clause - See This Through And Leave / The Coral - The Coral / The Coral - Magic And Medicine / The Coral - Roots & Echoes / Graham Coxon - Happiness In Magazines / Death In Vegas - Scorpio Rising / Daft Punk - Alive 2007 / The Datsuns - The Datsuns / Editors - The Back Room / Fish - 13th Star / Foals - Antidotes / Franz Ferdinand - Franz Ferdinand / Franz Ferdinand - Tonight: Franz Ferdinand / The Good The Bad & The Queen - The Good The Bad & The Queen / Hadouken! - Music For An Accelerated Culture / Hard-Fi - Stars Of CCTV / The Horrors - Strange House / The Horrors - Primary Colours / Interpol - Turn On The Bright Lights / Interpol - Antics / Kaiser Chiefs - Employment / Kasabian - Kasabian / Kasabian - The West Ryder Pauper Lunatic Asylum / Kings Of Leon - Youth And Young Manhood / Kings Of Leon - Aha Shake Heartbreak / Klaxons - Myths Of The Near Future / Kraftwerk - Minimum Maximum / The Kooks - In In/Inside Out / The Last Shadow Puppets - The Age Of The Understatement / LCD-Soundsystem - LCD Soundsystem  / LCD-Soundsystem - Sound Of Silver / The Libertines - Up The Bracket / The Libertines - The Libertines / The Magic Numbers - The Magic Numbers / The Mars Volta – Deloused in the Comatorium / The Mars Volta - Frances The Mute / The Mars Volta - The Bedlam in Goliath / Maxïmo Park - A Certain Trigger / MGMT - Oracular Spectacular  / The Music - The Music / Morrissey - You Are The Quarry / Morrissey - Years of Refusal / Oasis - Don't Believe The Truth / Oasis - Dig Out Your Soul / Pink Floyd - Is There Anybody Out There? The Wall Live 1980–81 / Placebo - Black Market Music / Porcupine Tree - Fear Of A Blank Planet / Pure Reason Revolution - The Dark Third / Queens Of The Stone Age - Songs For The Deaf / Radio 4 - Gotham / Rammstein - Mutter / Razorlight - Up All Night / The Rapture - Echoes / The Rapture - Pieces Of The People We Love / The Strokes - Is This It / The Sunshine Underground - Raise The Alarm / These New Puritans - Beat Pyramid / The Thrills - So Much For The City / Tool - Lateralus / Tool - 10.000 Days / Vampire Weekend - Vampire Weekend / The Veils - The Runaway Found / The View - Hats Off To The Buskers / The Vines - Highly Evolved / The Von Bondies - Pawn Shoppe Heart / The White Stripes - White Blood Cells / The White Stripes - Elephant / The White Stripes - Icky Thump / The Zutons - Who Killed The Zutons? ...

Update: The Strokes winnen ook bij NME. Die lijst bevalt me trouwens heel wat beter dan die van OOR.

De man met de zeis (Pressure Puzzle 119)

In de puzzle van vorige week hoorde je 'White Christmas' van Bing Crosby en 'Get It On (Bang A Gong)' van T. Rex. Zowel Crosby als Rex frontman Marc Bolan overleden in het najaar van 1977 kort nadat ze een TV-duet aangingen met David Bowie. Bolan overleed negen dagen na een gitaarduel in zijn eigen TV show 'Marc'. Crosby overleed niet lang na de opname van zijn eigen Kerstspecial, waarin het gelegenheidsduo 'Little Drummer Boy' vertolkte.

Kortom, ik was op zoek naar de man met de zeis en zijn naam is dus David Bowie. Ondanks dat het deze keer inzendingen regende, werd de connectie niet geraden. Daarom snel door naar ronde 119, waarin we wat minder ver door de tijd reizen. Songs, uitvoerenden, missing link. Antwoorden hierrr. De volledige uitslag en de tussenstand vind je zoals altijd bij Apply Some Pressure. Succes!   

 

 

Gong / Steve Hillage Band (Melkweg, Amsterdam 13-11-2009)

En ineens staan we weer met beide voeten op de aarde. Na een drie uur durend verblijf op de planeet Gong, voor één keer middelpunt van de Melkweg. Een trip die vooraf veel vraagtekens opriep. Waartoe zou het stokoude en kleurrijke gezelschap tegenwoordig nog in staat zijn? Maakten we ons op voor een nostalgische op jeugdsentiment en herinneringsverfraaiing gebaseerde Goud Van Oud happening? Zou het gebeuren vooral op de lachspieren werken of zou de band muzikaal nog het gewenste niveau halen? Zou Gong ons anno 2009 nog kunnen verrassen? We hadden werkelijk geen idee. De eerste reactie na afloop: "wow, dat had ik niet verwacht…"

Na een door files en wegwerkzaamheden geteisterde trip over de A2 worden we in een redelijk gevulde Melkweg verwelkomd door niemand minder dan Steve Hillage en Miquette Giraudy zelve. Bij de ambient- en technoliefhebbers beter bekend als System 7 maar op vrijdag de dertiende als onderdeel van de Steve Hillage Band die ons trakteert op een handvol Engelse spacerock-klassiekers, waaronder een tweetal nummers van het door mij hooglijk gewaardeerde 'Fish Rising', één van mijn all time favourites. Kippenvel alom. Al is het bijzonder jammer dat 's mans vocale kwaliteiten tegenwoordig ver achterblijven bij zijn betoverende gitaarspel.

Het is echter niet Hillage waarvoor we de doorgaans zo verfoeide hoofdstad opzochten maar die andere band waarmee hij en zijn echtgenote ooit furore maakte. De band van de inmiddels 71 jarige Daevid Allen, oprichter van Soft Machine, vrijdenker, levenskunstenaar en muzikant met een grenzeloze fantasie en een ongeëvenaard uithoudingsvermogen. Gong is de naam en naast Allen, Hillage en Giraudy staat er middels Gilli Smyth, 76 (!!!) lentes jong, nog zo'n oudgediende op de planken. Theo Travis en Chris Taylor ogen ietwat kwieker maar verblijven toch ook alweer 10 jaar op Planet Gong en zorgen samen met nieuwkomer en bassist Dave Sturt voor zoveel drive dat de band 42 jaar na haar oprichting nog steeds van het podium knalt als zou ze bestaan uit een stelletje gretige jonge honden.

Smyth en Allen stelen de show met hun excentrieke performance. De eerste oogt als een verdwaasd oud dametje maar krijst, piept en miauwt nog als een loopse poes. Laatstgenoemde springt, wanneer mogelijk, bezeten over het podium, dolt met het publiek, hijst zich in waanzinnige kostuums, weet hoe hij zijn gitaar vet moet laten scheuren doch verliest nimmer zijn typische hoffelijkheid.

Gong citeert gretig uit haar rijke discografie waarbij vooral de beginjaren ('Zero the Hero and the Witch's Spell', 'Outer Temple/Inner Temple', 'I Never Glid Before', 'Oily Way', 'You Never Blow Yr Trip Forever'…) en het meest recente album voorbijkomen. Prog, jazz, spacerock, Canterbury en ambient versmelten tot een unieke sound die nu eens niet alleen ten overstaan van een voor het genre zo gebruikelijke groep voettappende en hoofdknikkende grijsaards en muzieknerds wordt uitgevoerd maar eveneens een uitzinnige, dansende, springende en vrolijke verzameling neohippies, swingbeesten, blommenkinders, überverbaasde muziekfreaks, een enkele "pothead pixie" en (althans volgens mevrouw Smyth) heel wat heksen weet te plezieren. Of zoals Frank Zappa het ooit fraai verwoordde: "Weirdo's and freaks beyond all imagination."

Kortom, het is uitzinnig in de zaal, het is feest op het podium en onderwijl wordt er gemusiceerd op hogeschoolniveau. Want hoe freaky en proggy Gong bij tijd en wijle ook klinkt, het swingt, de groove is aanstekelijk, het knalt en er wordt geen noot gemist.

Valt er dan helemaal niets te zeuren? Nee er valt helemaal niets te zeuren. Een band in topvorm, perfect zaalgeluid, louter blije gezichten en geestverruimende visuals als slagroom op de cake.

En nu maar hopen dat Allen en Smyth nog overeind blijven tot een volgende tour. I'll be there!

Twitpics hier, hier en hier. Bij gebrek aan Amsterdams foto- en filmmateriaal, bovenstaande clip uit Rome.

Helter Skelter (Pressure Puzzle 118)

"Now is the time for Helter Skelter." Het waren deze woorden van Charles Manson die op 8 augustus 1969 de aanzet gaven tot de bloederige moordpartij in huize Roman Polanski. Manson had zo zijn eigen interpretatie van de Beatles-tekst en meende er een in de bijbelse Openbaring aangekondigde revolutie in te herkennen. Een dag later werd actrice Sharon Tate samen met vier anderen door Mansons volgelingen afgeslacht. De moordenaars schreven in Tate's bloed het woord "Pig" op de voordeur, "Rise" en "Death to pigs" op de woonkamermuur en "Healter Skelter" op de koelkast. De chauffeur van de bende stond al die tijd buiten en zou later als kroongetuige fungeren in de Manson trial. Haar naam: Linda Kasabian. Destijds de enige Manson-adept met een geldig rijbewijs en tegenwoordig vooral bekend vanwege de gelijknamige Engelse band. Enfin, het hele verhaal vanuit Beatles-perspectief staat hier.

De oplossing van de vorige Pressure Puzzle was dus Charles Manson, omdat 'Helter Skelter' en Kasabian's 'Club Foot' gebroederlijk naast elkaar stonden. De winnaars en meer info vind je uiteraard weer bij de vrienden van ASP. Genoeg gegriezeld, tijd voor opgave 118. Ook luguber maar net even anders. Wie en wat hoor je, welke persoon is de missing link en waarom? De antwoorden kunnen als altijd naar dit adres.   

   

 

Clan Of Xymox (De Nieuwe Nor, Heerlen 6-11-2009)

Daar stond ik dan in De Nieuwe Nor, tussen zo'n 250 oudere jongeren en enkele verdwaalde gothic meiskes die vol verwachting uitzagen naar Clan Of Xymox. Zelf kwam ik in mijn geheugen gravend niet verder dan de old skool floorfiller 'A Day'. Uit 1985 alweer. Uit de tijd dat ik met hele andere zaken bezig was, zoals het laten groeien van mijn haar, het kapotscheuren van mijn jeans, het zo luid mogelijk afspelen van Slayer en Metallica en het de neus ophalen voor alles dat naar New Wave riekte.

Inmiddels is de horizon dermate verbreed dat er op mijn platenkast geen peil meer is te trekken. Clan Of Xymox staat daar echter niet in. De ooit in Nijmegen opgerichte band speelde vrijdagavond in De Nieuwe Nor, ondergetekende won een vrijkaartje en besloot zich te laten verrassen. De avond kon toch al niet meer stuk wegens de aanwezigheid van mijn favoriete DJ en "als we het niets vinden duiken we toch lekker het café in…" Iets waar mijn partner in crime het volledig mee eens was.

Hoe anders zou het lopen. Na een nietszeggend voorprogramma en twee sets van DJ Kitty betraden de vier dames en heren van Clan Of Xymox het podium om ons na een lange set, inclusief een stuk of zeven toegiften, vol verbazing en overdonderd achter te laten. De Clan mocht ons dan nagenoeg onbekend zijn, The Cure, New Order en Sisters Of Mercy zijn dat zeker niet, en laten dat nu net de drie bands zijn die door Ronnie Morings en co leken te zijn omgesmeed tot een stevige dansbare en uiterst vet klinkende portie electro-gothic-industrial-dark-dance-wave om U tegen te zeggen. Inclusief het reeds genoemde 'A Day', het getuige de reacties net zo legendarische 'Michelle', een bloedstollende versie van David Bowie's 'Heroes' en het nodige werk van het onlangs verschenen 'In Love We Trust' dat  moeiteloos in de set werd ingepast en door mij nooit zou zijn herkend als recent indien het niet als dusdanig was aangekondigd.

En zo resulteerde een in de schoot geworpen avondje zonder verwachtingen in één van de live-hoogtepunten van 2009, heeft Clan Of Xymox er sinds gisteravond minimaal twee liefhebbers bij en is mijn to buy lijst een paar cd's langer. Gelukkig hebben we de foto's nog.

Drama (Pressure Puzzle 117)

'Video Killed The Radio Star' blijkt, getuige de reacties op de vorige puzzel, na 32 jaar nog stevig in ons collectieve geheugen gegrift. In tegenstelling tot 'Close To The Edge', het magnum opus van Yes, dat door niemand werd geraden. Net als de missing link. Is dat een drama? Neen. Maar het gelijknamige album van Yes was dat wél. Ondanks of wegens de aanwezigheid van Trevor Horn en Geoff Downes, de spil van The Buggles en in 1980 de vervangers van respectievelijk Jon Anderson en Rick Wakeman, wie zal het zeggen? Enfin, het complete verhaal, de uitslag en de nieuwe tussenstand vind je bij Apply Some Pressure. De nieuwe speciale halloween opgave staat onder dit stukje. Welke twee songs hoor je, wat zijn de uitvoerende bands en waarom zijn ze met elkaar verbonden? Antwoorden hierrr.

      

Kasabian (Live Music Hall, Keulen 28-10-2009)

Woensdagavond waren Danniëlle en ik voor het eerst in de Live Music Hall, een vreemde locatie op een vervallen bedrijventerrein in het noord-westen van Keulen. Vreemd omdat we na de aanvankelijke binnenkomst ineens weer buiten stonden op een oude aftandse binnenplaats met een garderobe, een bierwagen, worstkraam, de ingang naar de toiletten en de toegangspoort naar de zaal. Biergarten noemen ze dat in Duitsland. De zaal is qua capaciteit vergelijkbaar met Paradiso echter de omgeving doet meer denken aan een gerenoveerde versie van het aan de andere kant van Keulen gelegen Gebäude 9, de mijns inziens nog altijd tofste muziektempel *kuch* van de Rijnmetropool. Het grootste verschil is meteen het grootste probleem. Waar Gebäude 9 het DIY punkvaandel fier laat wapperen is de Live Music Hall gepimpt tot clubniveau. Inclusief een overdaad aan hippe bars, smakeloze plastic bekers, flitsende reclame-uitingen en bijbehorend publiek dat meer voor een avondje uit dan voor de optredende band lijkt te zijn gekomen. Roken waar dat niet mag, gooien met bier, foto's uitwisselen op de iPhone, dwars door de muziek heen kletsen. Je zou welhaast zeggen dat de Live Music Hall woensdagavond een klein stukje Nederland in Duitsland was.

Tijd om ons daar lang aan te storen was er gelukkig niet want zodra Kasabian de bühne besteeg maakte ze aan iedereen duidelijk wie en wat er vanavond centraal zou staan: twee modieus uitgedoste übercoole lads uit Leicester, hun muzikale kameraden én een bak swingende, spacy indierock die, hoe actueel klinkend ook, de geest van zowel de grote Britse rockbands uit de sixties als die van The Stone Roses levend hield en gaandeweg de zaal volledig in haar greep kreeg. Een enkel inkakmoment daargelaten, want niet alle tracks van Kasabian's wat sfeervollere laatste album lijken geschreven voor dit soort locaties, maar het oogde indrukwekkend en het klonk al net zo.

De aanvankelijk in een gewaagde bruine lederen regenjas (die in deze contreien vreemde associaties opwekt) gestoken Tom Meighan weet hoe hij het Wembley Stadion in vuur en vlam moet zetten en draaide zijn hand dus niet om voor de naar schatting 1500 aanwezigen, immers "I like this small venue." En toen dwaalden de gedachten toch even af naar de véél kleinere Botanique (2004) en AB Box (2007), toen het feest nét even wat groter was en de band nét wat heftiger uit de speakers knalde. Ander publiek, andere songs, andere tijden.

Maar waren het ook betere tijden? Kasabian is in vijf jaar tijd uitgegroeid tot een volwassen act wiens sound meer en meer is toegesneden op de grote arena's die ze in haar thuisland platspeelt. Er werd ook in Keulen uitermate knap (en met ogenschijnlijk speels gemak) gemusiceerd, juist als er flink wat gas werd teruggenomen maar wanneer prijsnummers als 'Empire', 'Shoot The Runner', 'Underdog', 'Fast Fuse', 'Fire', 'LSF' en 'Club Foot' voorbijkwamen schakelde de band net zo makkelijk over op de partymodus waarbij met name de songs van het debuut nog steeds voor de meest uitgelaten taferelen zorgden.

Desondanks moest ik even wennen. Het overdonderende alles omverblazende lijkt er een beetje vanaf. En eerlijk gezegd mis ik soundwizzard, songschrijver en weirdo Chris Karloff nog steeds een beetje. Aan de andere kant hebben we er iets heel moois voor teruggekregen: een gedreven en uiterst kundige band op een creatieve top, een stel hippe vogels die hun eigen gang durven te gaan en zich inmiddels op alle fronten moeiteloos kunnen meten met de grootsten der aarde.

Maar wat was ik graag ouderwets uit mijn bol gegaan op 'Reason Is Treason'. Over een dikke drie maanden in Amsterdam wellicht…

Overrated

Als je alle lijstjes al denkt te hebben gehad komt NME ineens met een Most Overated Acts Ever lijst waarna de makers van ASP natuurlijk niet mogen achterblijven. Het eerste dat opvalt als ik de diverse crewlijstjes doorlees is dat de definitie van overschat of overgewaardeerd per persoon lijkt te verschillen. Voor de één staat het gelijk aan slecht, een ander heeft het over muziek waarmee hij of zij niets heeft of die als "fout" wordt bestempeld. Mijn insteek was een lijst van bands of artiesten die op voor mij onverklaarbare wijze op een té hoog voetstuk zijn belandt of daar op zijn blijven staan terwijl ze er eigenlijk al jaren geleden van af hadden moeten donderen. Acts die (meestal door de pers) heilig zijn verklaard om redenen die voor een gewone sterveling niet te doorgronden zijn. En dan kan het dus best een band betreffen die ik goed vind of waar ik alle waardering voor heb.

Hieronder mijn eigen top 10 inclusief motivatie en met de opmerking dat The Sex Pistols, Radiohead, The Libertines, Moke, Anouk en Bløf net buiten de boot vielen maar bij deze wel een 'eervolle' vermelding krijgen. De overige crewlijstjes vind je hier. Laat de discussies maar losbarsten en schaam je niet om je eigen frustraties neer te pennen in de comments.

1. The Rolling Stones
Triest hoe de misschien wel beste singles-band van de jaren '60 ('Rolled Gold' is niet voor niets hun beste album) in de jaren daarna verwerd tot een slappe gemakzuchtige parodie op zichzelf. Ik zag beelden van de meest recente tournees op TV. Vier bejaarde mannen. Ongevaarlijk en tandeloos met een complete back-up band in de rug om het zaakje nog enigszins overeind te houden... een treurige bedoening. Desondanks staat de band (vooral voor de media) nog steeds te boek als The Greatest Rock & Roll Band In The World. Onbegrijpelijk.

2. Nirvana
Haar twee grootste hits werden ingefluisterd door Boston ('More Than A Feeling') en Killing Joke ('Eighties') en het muzikale stramien waarbinnen ze haar songs inkleurde kenden we natuurlijk allang van The Pixies. Wegens op het juiste moment op de juiste plaats wist Nirvana een complete generatie verveelde kids te raken en aldus heel ver boven zichzelf uit te stijgen. Een prestatie van formaat met een handjevol pakkende singles op de koop toe, waarvoor alle lof. Maar meer dan een 'sign of the times' en dat de heiligverklaring van Cobain gestoeld is op zijn vroege zelfverkozen dood kan ik er met de beste wil van de wereld niet van maken.

3. Coldplay
Oasis bracht de Britpop voor het eerst naar "de man (en vooral vrouw) in de straat" middels de aanstekersingalong 'Wonderwall', met als rampzalig gevolg een reeks aan bands die een hele carrière bouwden rondom goed in het gehoor liggende brave melodieuze popdeuntjes. Een niet te opdringerig gitaartje voor Jan Modaal, een blik André Rieu-violen voor Mien uit Assen, sfeervolle pianoklanken erbij en ineens klinkt niets als iets. Of zoals het Goede Doel ooit zo mooi zong: een pakketje schroot met een dun laagje chroom. De Gallagher bros lachen de hele wereld uit, Chris Martin is bloedserieus. Brrr.

4. The Ting Tings
Er zijn bands die live wel eens een beat of ondersteunend trompetje uit een laptop laten komen. Soit. Een keyboarddeuntje uit een doosje? Moet kunnen op z'n tijd. Een koortje op tape? Hmmm, op het randje. Groot is dan ook mijn verbazing dat The Ting Tings kunnen wegkomen met een performance waarvan zo ongeveer driekwart van het gebodene geprefabriceerd is. Ik stond erbij, keek ernaar en hoorde bassen, drumpartijen, gitaren, toetsen, bliepjes en vocalen die zo ineens uit het niets opdoken terwijl een meneer een eenvoudig ritme trommelde en een mevrouw wulps kijkend wat liedjes zong met een ongebruikte gitaar om haar nek. Leuke liedjes, dat wel maar meer dan een karaoke show was het niet. Niet lang daarna volgde de grote doorbraak vergezeld van lovende reacties en dito recensies. Blijkbaar kun je je tegenwoordig alles permitteren als je maar vrouw, jong en blond bent en een leuk snuitje hebt. Fake!

5. Kiss
"You wanted the Best You Got The Best. The Hottest Band In The Land... Kiss!" Haha, dat was lachen in de seventies. En huilen in de eighties and beyond. Ik kan niet één memorabel, grensverleggend of invloedrijk album opnoemen van de band en vraag me af of er ongeschminkt en zonder gimmicks ooit iemand van ze had gehoord. Desondanks trekken ze volle arena's. Holle vaten klinken het hardst.

6. Kane
Zucht. Ik had ze niet willen noemen. Te makkelijk. Maar een lijst als dit kán niet zonder Wijnand en co. Copycats met een discografie om van te huilen maar wel een ego dat qua omvang een stadion kan vullen. In tegenstelling tot Kane zelf dat liever voor halflege voetbaltribunes speelt dan gewoon het clubcircuit in te duiken, want daarvoor voelt ze zich toch echt te groot. Tegenwoordig schijnen ze te klinken als Keane. Eén letter verschil, dubbele ellende.

7. Mötley Crüe
Hoeveel ASP-lezers kunnen uit het blote hoofd één album opnoemen van Mötley Crüe? Eén nummer dan? Desondanks wordt de band ook in Nederland gezien als legendarisch, groot en succesvol. Ondergetekende verkeerde in de eighties veelvuldig in hardrockkringen en weet zich inzake The Crüe vooral te herinneren dat ze grossierden in slechte recensies en werden uitgelachen door vriend en vijand van het genre. Geen woorden meer aan vuil maken dus.

8. Marco Borsato
Ik heb niets tegen de populaire amusementsmuziek die hij maakt maar elke keer als ik hem live voorbij zie komen vallen me twee dingen op: Borsato haalt de hoge noten nooit en zijn stem ontbeert de kracht om verder dan de derde rij te geraken. Song- en tekstschrijven laat hij aan derden over en zakelijk is hij ook al geen licht gebleken. Mag ik me dan afvragen hoe Borsato tot één van 's lands populairste artiesten is kunnen uitgroeien? Ja dat mag ik me afvragen.

9. Metallica
Damn, wat is het moeilijk om een band waarvan je drie sublieme albums in de kast hebt staan en waar je ooit torenhoge bewondering voor had in een lijstje als dit te plaatsen. Maar helaas kan ik niet anders. Op album nummer vier was de creatieve koek op en nadat op album nummer vijf een ernstige knieval richting Sky-radio werd gemaakt was mijn liefde voor Metallica over. Daarna werd het enkel nog lamlendiger maar omdat het commerciële succes omgekeerd evenredig bleek aan de creativiteit denkt het 3FM publiek nog steeds van doen te hebben met de grootste en belangrijkste metalband ooit terwijl het van de grote vier van de Eighties Thrash uiteindelijk helaas de slapste en minst baanbrekende is gebleken die nu wel erg lang teert op een grijs verleden. Met pijn in het hart. Sorry guys.

10. Lily Allen
Tekent een platendeal met behulp van een beroemde pappa en komt zowaar met een aantal heel smakelijke al dan niet bijelkaar gesampelde singles op de proppen. Niets mis mee. Sterker nog: leuk! Maar dankzij een grote mond, drankgerelateerde uitspattingen en een aanhoudend geparadeer met haar ontblote pronte tietjes, speelt het meiske ineens in de grootste arena's en wordt ze door menigeen in één adem genoemd met de groten der aarde. Superster wegens drie singles en net zoveel tepels.

Walk And Don't Look Back (Pressure Puzzle 116)

Kijk, da's nog eens en stukje onvervalst jeugdsentiment: Peter Tosh van The Wailers en Mick Jagger van The Rolling Stones met één van de lekkerste plaatjes van 1978 én de oplossing van de Pressure Puzzle van vorige week.

Maar er was meer, veel meer, zoals je hier kunt lezen. De nieuwe opgave staat hieronder en alweer ben ik op zoek naar twee titels, twee bands en een missing link. De antwoorden kunnen vanaf heden worden gemaild naar pressurepuzzle@gmail.com. Meer informatie en de tussenstand vind je zoals altijd bij Apply Some Pressure.

   

Pressure Puzzle 115

In de vorige Pressure Puzzle hoorde je '1969' van The Stooges en 'Rock Lobster' van The B-52's. Iggy Pop was zanger van die eerste band en scoorde in 1990 een internationale hit met B-52's-zangeres Kate Pierson. Het nummer heette 'Candy', de clip zie je hier, de winnaar was Henk en de volgende opgave staat hieronder en op Apply Some Pressure. Songs, uitvoerenden en de missing link kun je daarrr kwijt in het reactieveld.